Sylvia Monique

SYLVIA MONIQUE

Daar waar sommige mensen van kinds af aan al weten dat ze kunstenaar willen worden, ging dat bij Sylvia-Monique net iets anders. “Ik heb dat nooit gehad, ik was wel altijd al heel creatief!” In haar jongere jaren verdeed de kunstenares voor haar gevoel haar tijd met een opleiding Cultuur, Organisatie en Management aan de Vrije Universiteit. Buiten haar studie om deed ze extracurriculair wel aan beeldhouwen. “Wanneer ik een beeldje had gemaakt van steen of van brons, werd het direct geëxposeerd in de hal van de VU.

Met een voorliefde voor glas én in het bezit van een glasverzameling is het niet zo gek dat Sylvia-Monique kunst maakt waarin ze dit favoriete materiaal gebruikt.

Ik wilde een keer een geschenk voor iemand maken, een geliefde. Kopen is natuurlijk makkelijker maar ik vind iets maken veel  leuker, het geeft een veel persoonlijker gevoel. Ik ben naar een winkel gegaan voor kunstbenodigdheden om te checken wat voor materialen er zouden zijn, ik wilde me laten inspireren en vond daar een klein emmertje met minitegeltjes van glas. Toen ik dit zag staan dacht ik, goh nooit gedaan. Ik heb nog maar 2 weken de tijd dus laat ik het eens proberen.

Uiteindelijk is het een hart geworden in een mozaïekvorm dat dusdanig in de smaak viel dat er zelfs een traantje werd weg gepinkt. “Ik raakte dus iemand met mijn werk. Hoe heerlijk is dat! Er ging van alles door mijn hoofd; misschien moet ik mij meer ontwikkelen? Ik heb direct een cursus gevolgd bij een mozaïekatelier en maakte daar een hart in het driedimensionaal. Die vrouw vroeg direct of ik voor haar wilde werken als freelance docent.

Ze ging druk aan de slag en kon zich goed vermaken met de kleine tegeltjes. Helaas kwam het vooralsnog niet verder dan werken in het weekend, in de avonduren of een stuk maken in opdracht. Omdat er ook brood op de plank moest komen had de jonge muze een goede kantoorbaan. Maar zoals bij vele kunstenaars kruipt het creatieve bloed waar het niet gaan kan, iets waar Sylvia-Monique pas écht achter kwam toen ze voor zich uit zat te turen op haar werk. “Ik had mijzelf omringd met foto’s van mijn werken. Ik zat inmiddels op het Museumplein, keek uit over het Concertgebouw en zag de ondergaande zon. Al die mensen buiten, wat doe ik hier binnen?! Dit is een nare droom! Ik doe iets wat ik niet moet doen, ik moet mijn kunst ontwikkelen en ik moet naar buiten. Dit was de beslissing om te stoppen met mijn kantoorbaan en mijn werk te gaan verkopen.

image/svg+xml

Menu